Home + ‘Influencers verliezen hun gevoel voor realiteit’

‘Influencers verliezen hun gevoel voor realiteit’

Steeds vaker lees ik dat mensen vinden dat influencers alle besef van realiteit verliezen. Dit baseren zij op opmerkingen die influencers maken over werk of op de manier waarop ze geld uitgeven. Zo was er een vlogger die haar werkschema deelde en daar opmerkingen over kreeg. Mensen vonden het niet zo spannend en niet te vergelijken met een dag op werkplek elders. Als reactie erop werd er door de influencer gezegd dat de meeste mensen ook niet op een zaterdag werken en zij wel. Beetje raar, want er zijn mega veel beroepen waarbij je gewoon in het weekend moet werken. Is het echt zo dat influencers hun gevoel voor realiteit verliezen? En hoe zit dat met mijzelf? Raken wij bijvoorbeeld ook niet té verwend?

‘Influencers verliezen hun gevoel voor realiteit’

Er zijn tal van bloggers en vloggers die in één klap enorm succesvol werden. Soms zelfs al tijdens of direct na hun middelbare schoolperiode. Veel daarvan zijn doorgegaan met het werk en hebben daar veel geld aan verdiend. Een begrijpelijke keuze, maar of die nou heel verstandig was… Ik kan mij dan best voorstellen dat mensen zeggen dat je je gevoel voor realiteit bent verloren. Je hebt geen idee hoe het is om iedere ochtend vroeg op te staan en naar je werk te gaan. Hoe het is om te werken voor een werkgever en collega’s te hebben. Dat is echt heel wat anders dan de ervaringen die je misschien hebt van een bijbaantje. Ik kan mij echt wel voorstellen dat dat gevoelig ligt bij mensen. Er worden appels met peren vergeleken.

Of ze ook echt hun gevoel voor realiteit zijn verloren weet ik niet, want je weet immers nooit wat zich thuis afspeelt. Ik vind wel dat sommige opmerkingen genuanceerder kunnen.

Zo was er ook een blogger/vlogger die de opmerking maakte dat ze geen “werkmoeder” wilde zijn die haar kinderen gedag zegt en dan naar haar werk gaat. Ik volg hun niet, dus had de hele opmerking gemist, maar zag het pas na de enorme storm van kritiek. Die kritiek begreep ik in dit geval wel. Die “werkmoeders” zijn hun doelgroep, zijn degenen die hun boek gaan kopen en als je het zelf altijd hebt over het feit dat moeders elkaar niet moeten veroordelen… Tja…

In bepaalde gevallen snap ik dus echt wel waar de opmerking over het verliezen van de realiteit vandaan komt. In enkele gevallen deel ik die mening ook wel.

Hoe zit het met onszelf?

Heel eerlijk? Als blogger kun je enorm verwend raken en dat zijn we ook. Ik kan er dan ook echt van balen als ik een bepaalde opdracht misloop of de pakketjesman zich een week niet heeft laten zien. Het went nooit, maar tegelijkertijd raken we wel verwend. Tegelijkertijd vertellen we Milan dat dit niet normaal is en laten we hem ook regelmatig delen. Hij geeft het speelgoed dat binnen is gekomen dan weg aan anderen.

Daarnaast werken we allebei nog voor een werkgever. We weten hoe het is om tegen allerlei werkdingen aan te lopen.

Conclusie; ik snap wel waar de opmerking vandaan komt en in sommige gevallen ben ik het er ook wel mee eens, maar dat wil niet zeggen dat dat voor iedere blogger/vlogger geldt. We zijn niet allemaal hetzelfde en dat is maar goed ook.

Wat vind jij van deze opmerking? Klets mee in de comments hieronder.

 

 

Volg:
Marisca Kenter

Bedankt voor het lezen en leuk dat je Mamablogger een bezoekje brengt! Mijn naam is Marisca Kenter. Ik ben getrouwd met Patrick en Moeder van Milan (okt. ’10) en Floris (okt. ’17). Schrijven is mijn grote passie en niets is leuker dan schrijven over het moederschap en jullie te inspireren met DIY’s, reviews, kidsfashion etc. Kortom, op Mamablogger vind je alles wat hippe moeders bezig houdt!

Find me on: Web | Twitter | Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 Reactie

  1. 2 oktober 2018 / 10:52

    Ik wist niet dat dit gezegd werd. Maar ik snap het hele fenomeen influencer ook niet zo goed, en zou dat zelf ook niet willen zijn. Het lijkt me een hele verantwoordelijkheid als mensen je gaan nadoen. Ik zou van schrik bijna niets meer durven zeggen.