Hoezo, je kunt maar één ding heel goed doen?

Misschien komt deze blog wel een tikkeltje gefrustreerd over, maar er moet mij toch iets van het hart. Ik heb vorig jaar geschreven over hosselen (klik). Dat klinkt misschien alsof je het hebt over allerlei zaken die het daglicht niet kunnen verdragen, maar zo werd het genoemd wanneer vrouwen meerdere banen met elkaar combineerden. Dat was een enorme trend. Denk aan bloggers die naast hun blog nog een baan hebben, maar er zijn natuurlijk nog veel meer voorbeelden. Toch lees ik steeds vaker dat vrouwen iets opzeggen omdat ‘je maar één ding heel goed kunt doen’. Hoezo?

Natuurlijk kunnen we meerdere dingen tegelijk goed doen

Ik lees en hoor dan dat het één wordt opgezegd om het ander te gaan doen. Dat is natuurlijk geweldig, want dat betekent dat je eindelijk je droom waar kunt gaan maken. Super tof. Maar kon dat voorheen dan niet? Er wordt dan gezegd dat ze zich nu eindelijk echt kunnen focussen op hun droom, in veel gevallen een eigen bedrijf.

Maar wij moeders doen toch al heel veel dingen tegelijk? En dat doen we ook nog eens onwijs goed! Tenminste, dat vind ik echt. We zijn moeder, we werken, we doen het huishouden, we zijn een partner, een vriendin, een dochter en misschien zelfs wel mantelzorger, vrijwilliger etc.

Dat vinden we dus heel normaal, maar twee dingen combineren wat betreft werk niet, want dan kunnen we ons niet focussen op één ding.

Ik heb er al wel vaker over geblogd en zal dus geen pleidooi houden over waarom ik wel twee dingen combineer etc., maar ik vind gewoon dat we best wat vaker tegen elkaar mogen zeggen dat we het wel kunnen. Dat we het goed doen.

Achter de feiten aan lopen

En voor iedereen die denkt dat het mij allemaal gemakkelijk af gaat, dat is echt niet zo! Ik wring me soms ook in allerlei bochten omdat ik weer een teveel wil en dan het liefst alles op één dag. ‘s Avonds bedenk ik mij dan dat ik daardoor niet vooruit heb kunnen bloggen, de was niet weg is gevouwen, er nog niet is gestofzuigd etc. Dan baal ik als een stekker van mijzelf, ben ik moe en roep ik ook weleens heel hard dat ik kap met alles.

Maar aangezien de was zichzelf niet opvouwt, een blog zichzelf niet schrijft en die magische stofzuiger niet bestaat, moet ik het zelf doen. Een uurtje later ziet de wereld er alweer heel anders uit en valt het achteraf best mee. Op de één of andere manier voel ik me dan weer heel cool, want hé, het is me toch weer gelukt. Alles loopt goed, ik ben happy en alles loopt nog steeds op rolletjes. Natuurlijk kunnen we wel twee dingen goed doen 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *