Iedereen die kinderen heeft, weet dat een opgeruimde kinderkamer vrij zeldzaam is. Het bestaat, maar meestal maar heel even. Hier in huis hebben we twee totaal verschillende opruimers. Of misschien moet ik zeggen: twee totaal verschillende verzamelaars.
De kamer van de creatieveling
Onze jongste is ontzettend creatief. Er wordt geknutseld, getekend, geknipt, geplakt en gebouwd. Dat betekent alleen ook dat zijn kamer regelmatig verandert in een creatieve explosie.
Hij ruimt echt wel op als we dat vragen. Tenminste… volgens zijn eigen definitie van opruimen. Het grootste speelgoed verdwijnt weer in de bakken, de Lego gaat terug in de doos en de vloer is weer zichtbaar. Missie geslaagd, vindt hij.
Ik kijk vervolgens nog eens rond en zie een compleet ander plaatje. Overal liggen kleine snippers papier, afgeknipte stukjes plakband, loombandjes en pixels.
Eens in de twee weken trek ik daarom de stoute schoenen aan. Dan ga ik zijn hele kamer door. Lades worden leeggehaald, oude knutselwerkjes krijgen een laatste blik en alles wat weg kan, gaat weg. Terwijl ik bezig ben, weet ik dat ik kort eer heb van mijn werk.
Voor Floris is alles bruikbaar. Dat halve wc-rolletje? Handig voor een volgend knutselproject. Dat kartonnen doosje? Daar kun je nog iets moois van maken. Dat piepkleine stukje gekleurd papier? Dat kan ooit nog van pas komen. Zijn fantasie kent geen grenzen. Die van mijn opbergkasten gelukkig wel.
En dan gaan we van dit…
Naar dit…
De tienerkamer
Dan kamer van onze oudste. Zijn kamer ziet er op het eerste gezicht vaak een stuk netter uit. Hij ruimt zijn spullen meestal zonder al te veel gemopper op en weet prima waar alles ligt. Tot je naar die ene stoel kijkt.
Je kent hem vast wel: dé stoel. Niet om op te zitten, maar om kleding op te verzamelen. Broeken, truien, vesten, sportkleding… alles belandt daar. Het is geen vieze was, maar het gaat ook niet terug de kast in. Af en toe verdwijnt de hele stapel alsnog in de was of wordt alles netjes opgevouwen. Tot een paar dagen later de stoel weer langzaam verdwijnt onder een nieuwe berg kleding.
Het grappige is dat beide jongens vinden dat hun kamer prima opgeruimd is. En ergens hebben ze misschien ook wel gelijk. Zij weten precies waar alles ligt. Dat ik daar soms anders over denk, is blijkbaar mijn probleem.
Inmiddels heb ik geaccepteerd dat onze definitie van opruimen simpelweg verschilt. Ik kan blijven mopperen over papiersnippers, stiften zonder dop en kledingbergen, maar daar wordt niemand gezelliger van. Dus kiezen we onze momenten. Choose your battles noemen we dat. Zij ruimen op en ik ga er nog een keer doorheen.
Hoe gaat dat bij jullie thuis? Zijn jouw kinderen fanatieke opruimers of hebben ze ook een heel eigen definitie van een nette kamer? Klets mee in de comments hieronder.
Bedankt voor het lezen en leuk dat je Mamablogger een bezoekje brengt! Mijn naam is Marisca. Ik ben getrouwd met Patrick en Moeder van Milan (okt. ’10) en Floris (okt. ’17). Niets is leuker dan schrijven over het moederschap en jullie te inspireren met budgettips, uittips, persoonlijke verhalen etc. Kortom, Mamablogger is het meest persoonlijke online magazine voor moeders.
