Dit blog schrijf ik met toestemming van mijn oudste zoon, omdat hij het belangrijk vindt dit te delen.
Onze oudste zoon was altijd een leerling die door zijn basisschooltijd fladderde met goede cijfers. 10-minutengesprekken hadden altijd dezelfde inhoud en we waren dan ook niet verbaasd dat hij een havo-vwo advies kreeg voor de middelbare. Hij koos voor de school waar ik zelf ook op heb gezeten en ik vond dat stiekem ook heel bijzonder. Wat is toen nog niet wist was dat de geschiedenis zich op een ander vlak ook zou herhalen… Na twee jaar is onze zoon naar de mavo gegaan en voor hem bleek dat uiteindelijk heel goed uit te pakken.
Van dakpanklas naar de havo
Onze zoon startte in een dakpanklas havo/vwo. Cijfers werden gegeven op beide niveaus en we zagen halverwege het schooljaar dat 2 havo beter bij hem paste dan 2 vwo. Voor hem, en voor ons, was dat meer dan prima. Hij startte dus lekker in 2 havo en dat ging aanvankelijk heel erg goed. Tot ik op een gegeven moment bij hem hetzelfde herkende als bij mij destijds: hij had nooit geleerd om te leren.
Alles ging hem altijd gemakkelijk af en hij hoefde er geen moeite voor te doen. Dat zette door in de brugklas, want ook toen kostte haalde hij goede cijfers op havo niveau. 2 havo werd echter een stuk pittiger en dat merkten we allemaal. De moeilijkheid zat hem vooral in de exacte vakken. Het plezier verdween en een onvoldoende werkte demotiverend.
Blijven zitten of toch naar de mavo?
We hebben van alles geprobeerd, maar uiteindelijk had hij twee tekorten teveel om naar 3 havo te gaan. Er waren twee opties: of een jaar blijven zitten in 2 havo of naar 3 mavo gaan. Onze voorkeur ging naar blijven zitten in 2 havo, maar de school adviseerde anders. Zij zagen zijn struggle in bepaalde lessen en hoewel zijn mentor zei dat ze wel 30 kinderen van onze zoon in de klas wilde hebben, had zij het idee dat hij het plezier weer terug zou krijgen op de mavo.
Ik vond het een ding, want naar de mavo betekende ook een heel ander schoolgebouw elders in onze woonplaats. Wel dezelfde school, maar echt een ander gebouw en op bepaalde vlakken ook een andere werkwijze. Tel daarbij op dat ik niet al te positieve verhalen over deze locatie hoorde. Ik heb er echt slapeloze nachten van gehad en we keken zelfs al naar een andere school. Hoe dan ook betekende de mavo weer een compleet nieuwe start. En dit alles hoorden we op de laatste dag voor de zomervakantie. Een bezoekje aan de mavo-locatie ging dus ook niet meer lukken.
Uiteindelijk had ik die dag nog een heel goed gesprek met zijn mentor die precies hetzelfde had meegemaakt met haar zoon. Bij hem had deze beslissing heel goed uitgepakt en zij overtuigde mij de mavo-locatie een kans te geven. Ze was ervan overtuigd dat hij, net als op de havo, snel vrienden zou maken en het wel goed zou komen met hem.
Na nog een positief gesprek (telefonisch op de vrijdagmiddag voor de vakantie haha) met de coördinator van de mavo-locatie, hakten we samen met onze zoon, de knoop door. Hij ging naar de mavo.
Opnieuw beginnen
En dus begon hij na de zomervakantie weer helemaal opnieuw. En dat heeft praktisch gebied wel wat voeten in de aarde gehad. Denk aan nieuwe pasjes, kluiscodes, een heel nieuw gebouw, flexuren, een vakkenpakket kiezen en de hele mikmak. Er was heel veel anders dan op de havo/vwo locatie. Best gek eigenlijk, gezien het het feit dat het dezelfde school is.
Uiteindelijk was er een vriend die naar dezelfde locatie ging, maar ze kwamen niet bij elkaar in de klas omdat ze beiden een ander pakket hadden gekozen. In ieder geval ging onze zoon er heel relaxed heen op zijn eerste schooldag terwijl ik de hele dag stress had, haha.
Die stress bleek niet nodig, want hij had een heel goede eerste schooldag gehad en zijn klas bleek erg leuk. Zij relaxte houding maakte dat hij in no time gewend was en al heel snel had hij nieuwe vrienden. Dit was voor ons een hele opluchting.
Hoe gaat het nu?
Het einde van het schooljaar nadert en wat heeft hij een goed jaar gehad! Zijn cijfers zijn goed, zijn klas is leuk en hij is er op zijn plek. Zijn mentor is positief over hem en heeft het altijd over de goede sfeer in de klas. Dat is zó belangrijk.
Inmiddels heeft hij sinds vorig jaar een bijbaantje en heeft hij iemand van school daar ook geïntroduceerd. Hij heeft een week stage gelopen en gaat binnenkort op buitenlandreis met school. Volgend jaar rond deze tijd doet hij examen en we zijn al aan het kijken naar een vervolgopleiding. Volgens zijn mentor kan hij mbo-4 zelfs in drie jaar doen, in plaats van vier jaar. Als hij dat wil tenminste, maar dat is nog helemaal niet aan de orde. Eerst maar even examen doen en beginnen aan een nieuwe opleiding. Daarna zien we wel verder.
De beslissing heeft goed uitgepakt en hij vindt de manier van lesgeven fijn. Zijn goede cijfers motiveren en ik kan niet anders zeggen dan dat wij ons, tot nu toe, niet herkennen in de verhalen over de school. Ik realiseer mij dat dat volgend jaar anders kan zijn, maar het is ons enorm meegevallen.
De geschiedenis herhaalde zich
In de intro zei ik dat de geschiedenis herhaalde. Ik heb namelijk iets vergelijkbaars meegemaakt: ik startte op het gymnasium, deed 2 en 3 havo en slaagde uiteindelijk in 4 mavo. Dat lag overigens volledig aan mijzelf, want ik vond het iets te gezellig op school. Hoewel dit helemaal goed is gekomen, heeft mij dat wel jaren gekost en dat wilde ik voorkomen bij onze zoon. Dat is niet gelukt, maar als ik zie hoe hij op zijn plek is, heeft het misschien wel zo moeten zijn. Er zijn immers meerdere wegen die naar Rome leiden.
En er zijn nu vast veel ouders die zich zo aan het einde van het schooljaar herkennen in dit verhaal en nu in de situatie zitten waar wij vorig jaar in zaten. Daarom deze blog, want je bent niet de enige en er zijn veel ergere dingen op de wereld. Maar je wil wel het beste voor je kind en in ons geval bleek deze beslissing de beste. Het komt wel goed…
Bedankt voor het lezen en leuk dat je Mamablogger een bezoekje brengt! Mijn naam is Marisca. Ik ben getrouwd met Patrick en Moeder van Milan (okt. ’10) en Floris (okt. ’17). Niets is leuker dan schrijven over het moederschap en jullie te inspireren met budgettips, uittips, persoonlijke verhalen etc. Kortom, Mamablogger is het meest persoonlijke online magazine voor moeders.
Hier precies hetzelfde plaatje alleen zat mijn dochter op een andere Havo/vwo school en hebben wij en onze dochter bewust de stap naar deze Mavo locatie gemaakt. Als je dan toch naar een ander gebouw zou moeten voor de Mavo, kan je ook naar een andere school. Wij hadden overigens wel een positieve ervaring van 2 jaar daarvoor omdat onze zoon daar zijn schooltijd heeft doorgebracht. Wij als ouders waren bekend met de werkwijze, flexuren ed maar onze dochter niet. Maar wat heeft dit goed uitgepakt. Een zeer tevreden dochter die weer goede cijfers haalt, niet hoeft te stresse om tekorten én weer gelooft in zichzelf. Een spannends maar hele goede keuze! En welk pad een kind ook bewandeld, ze komen er wel maar in ieder geval met veel meer plezier!
Auteur
Wat bijzonder dat jullie hetzelfde hebben meegemaakt en wat fijn dat dit ook zo goed heeft uitgepakt! Ze komen er inderdaad wel, er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en het gaat erom dat de kinderen happy zijn.
Liefs,
Wat fijn om te lezen dat jullie Milan niet gepusht hebben om toch de HAVO te blijven proberen. Één van mijn kinderen heeft wat moeite met begrijpend lezen en had faalangst op de basisschool. Hij kon meer dan prima meekomen, maar zijn cito-resultaten waren altijd dramatisch. Bij de beslissende cito-toets scoorde hij “per ongeluk” HAVO-niveau. Tijdens het adviesgesprek zaten de juffen ongemakkelijk te draaien op hun stoel tot wij aangaven dat we onze zoon graag de MAVO wilden laten doen zodat hij niet altijd vol stress zat bij overhoringen/proefwerken. Wat waren de juffen opgelucht. Wij waren de enige ouders die zelf voor een lager niveau hadden gekozen maar dat beter bij het kind paste. Andere ouders dramden blijkbaar om toch het hogere niveau te proberen. Wat kregen wij een relaxt kind terug. Hij deed de MAVO met 2 vingers in zijn neus, had alle tijd voor sociale activiteiten/bijbaan/sport. Hij lette altijd goed op in de les en haalde zijn examens zonder ook maar 1 minuut te leren. Had hij het niveau van de HAVO aangekund? Vast wel, maar op de MAVO is hij vooral als mens gegroeid en dat vind ik de mooiste lessen die je kunt leren. HAVO-6 was ook een optie geweest, maar hij heeft gekozen om MBO-4 te doen. Ook deze opleiding heeft hij zonder veel moeite (versneld) afgerond. Na de zomer start hij met een HBO-opleiding. Of hij dat gaat redden, zal de tijd leren, maar met zijn MBO-diploma heeft hij sowieso een prima diploma op zak. Hij is nu 2 jaar ouder dan wanneer hij de HAVO had gedaan en daardoor hopelijk meer volwassen en voorbereid. Bovendien kan hij nog 50 jaar werken.