“Maak het je jezelf niet te zwaar, want volgens Insta heb je alles. Maar hier hebben we mekaar.” Deze zin uit het nummer ‘Liefde in de lucht’ van Kraantje Pappie en Joshua Nolet slaat de spijker op zijn kop voor veel mensen en ik herken het. Op Insta en op de blog deel ik zoveel mogelijk de leuke dingen, maar niet alles is wat het lijkt. Ook bij ons niet en daarover vertel ik vandaag meer.
Als je mijn leven van een afstandje bekijkt, zou je kunnen denken dat het allemaal best soepel loopt. Een leuk gezinnetje, we zijn vooralsnog gezond, goede banen, een blog die het nog steeds goed doet, een nieuw huis, vakanties en uitjes etc. Het ziet er stabiel uit en dat is het ook, maar dat wil niet zeggen dat er nooit gedoe is en alles altijd lekker loopt. En het wil zeker niet zeggen dat ik geen angsten en onzekerheden heb. Integendeel…
Het perfecte gezin bestaat niet (ook hier niet)
Wij lachen veel, gaan op pad en hebben het heel leuk met elkaar. Maar ook hier zijn gedoetjes op school, hebben we zorgen (genoeg!), hebben we discussies, zijn er driftbuien etc. Met kinderen maak je immers genoeg mee, haha. En hoewel ik niet anders zou willen, trek ik dat de ene dag beter dan de andere. Het hoort erbij, maar soms vind ik het ook teveel en ben ik helemaal klaar met al het gedoe en brandjes blussen. Maar die brandjes laat ik niet zien…
Hetty Hypochonder
Naast zorgen om de kinderen heb zelf ook mijn angsten en onzekerheden. Dat zit hem bij mij vooral in mijn gezondheid. De afgelopen twee jaar was deze niet om over naar huis te schrijven en daar heb ik mij heel veel zorgen om gemaakt. Zo erg dat ik ging Googelen waarna de angst om ziek te zijn of te worden nog erger werd. Ik ben een enorme hypochonder en er zijn periodes dat de angst mij volledig beheerst. Volgens de huisarts komt dit voort uit trauma. Mijn vader overleed toen ik 17 was en nu mijn oudste zoon richting die leeftijd gaat, neemt de angst dat de geschiedenis zich herhaalt, toe.
Via mijn werk heb ik coaching gekregen en zij heeft mij geholpen beter om te gaan met deze angsten. Ik begin langzaam maar zeker te accepteren dat dit onderdeel is van mij en ik heb het Googelen aardig afgeleerd. Dat wil niet zeggen dat deze angsten er niet meer zijn, maar ik weet het van mijzelf en probeer erom te lachen wanneer Hetty Hypochonder weer om de hoek komt kijken. Ondertussen probeer ik te werken aan mijn gezondheid.
In de periodes dat de angst echt de overhand nam, ging ik extra veel wandelen. En terwijl ik mooie foto’s plaatste tijdens het wandelen, ging ik wandelen om mijn hoofd leeg te maken en beter om te kunnen gaan met mijn angsten. Maar dat zag je niet…
Waarom ik dit juist nu deel
Vorige week ging het in de podcast van Chantal Janzen en Tina de Bruin over het feit dat je vaak denkt dat jij de enige bent die met iets worstelt en dat het soms lijkt alsof bij anderen alles voor de wind gaat. Bijvoorbeeld wanneer het gaat om de kinderen. Chantal gaf als voorbeeld dat ze een gezin kende waarvan het leek alsof alles daar perfect ging, maar uiteindelijk bleek dat een van de kinderen werd gepest. Verschrikkelijk natuurlijk en zij had geen idee. Hoeft ook niet en het verhaal had iets meer context, maar het gaf aan dat je helemaal geen idee hebt wat zich bij een ander achter de voordeur afspeelt.
Ik deel het vaak niet omdat mijn blog van mij is en niet van de mensen om mij heen. Daarom deel ik niet hun struggles en houd ik het vaak oppervlakkiger.
We zien elkaars resultaten, maar we zien niet wat eraan vooraf is gegaan. Wat het gekost heeft, letterlijk en figuurlijk. Niet alles is wat het lijkt en misschien is dat juist geruststellend. Dat maakt ons zeker geen mislukkelingen, maar dat maakt ons mens.
Bedankt voor het lezen en leuk dat je Mamablogger een bezoekje brengt! Mijn naam is Marisca. Ik ben getrouwd met Patrick en Moeder van Milan (okt. ’10) en Floris (okt. ’17). Niets is leuker dan schrijven over het moederschap en jullie te inspireren met budgettips, uittips, persoonlijke verhalen etc. Kortom, Mamablogger is het meest persoonlijke online magazine voor moeders.
Heel herkenbaar, Hetty 🤪
Een paar voorbeelden van mijzelf:
Zere heup? Bot K
Een keer hoesten? Tsja gerookt he, daar ga ik dan dus toch.
Vage buikpijn? Ook K
Maar mijn aller allergrootste angst is als ik mijn hart voel kloppen….wat een paniekaanval kan triggeren en dan krijg je, inderdaad, hartkloppingen. Zucht.
Het is bij mij tien jaar geleden echt zo erg geworden dat ik niet eens meer over straat durfde.
Maar om het positief te eindigen: het is bijna weg, de angst. En ik denk dat een groot deel ook veroorzaakt werd door hormonale disbalans
/Overgang (ik was vroeg). Dus dat is altijd ook nog iets om naar te kijken.
Succes en ik durf inmiddels al weer heel lang te joggen zonder dat ik denk te sterven.
Groetjes Maartje